A little girls BIG Guzzi

Even voorstellen

Naam: Karin Bartens

Lengte: 1 meter 63

Wat heeft nu mijn lengte te maken met een Moto Guzzi? In mijn geval veel. Sinds ik mijn motorrijbewijs heb, word ik achtervolgd door het feit, dat mijn benen eigenlijk te kort zijn voor een fatsoenlijke motor. Natuurlijk zijn er voor kleine vrouwtjes zat damesmotoren te koop, leuke Viragos, Savages en Rebels. Geen verkeerd woord over deze Japse choppers, zelf heb ik tegen beter weten in enige jaren op een Rebel rond gestuurd.

Mijn man Rob heeft in het begin van mijn motor carrière al eens een V65 Guzzi voor me opgeknapt. Ondanks dat deze motor aan de hoge kant was, werd het mijn goedmoedige schuddebuik. In '94 moest de V65 het veld ruimen, daarvoor in de plaats kwam mijn dochtertje ter wereld. Het leek er even op, dat het Guzzi rijden tot het verleden zou gaan behoren. Het enige wat mij restte was achter op de California van Rob meerijden. Tijdens het Boxmeer treffen van '97 werd door Rob het plan gelanceerd om weer een Guzzi voor mij te bouwen. De enige voorwaarde die hij stelde was, dat het een verbouwing op basis van een groot model moest worden. Dus aan de slag!

Doel: Een Grote Guzzi kleine meiden fiets

Omdat helaas ons budget niet al te groot was, moesten we met de nodige voorzichtigheid onze inkopen doen. Ten eerste zijn we op zoek gegaan naar een low budget donor Guzzi. Optiek was totaal onbelangrijk, maar frame en blok moesten in redelijke staat zijn.

De donor hadden we snel gevonden, volgens Rob was het een goede fiets voor een Hema prijsje. Mijn mening was, dat we het wrak van de weg gekocht hadden. Overal liep olie uit de pakkingen, de motor had diverse kleuren, knipperbollen waren met tape vastgezet, enz., enz. Het was echt een onding! Er was niets van Italiaanse schoonheid of charmes te bekennen !!

Thuis heb ik mijn man samen met onze aankoop opgesloten in ons schuurtje van 2 bij 4 meter, met de opdracht dat over een maand het geval gekeurd moest worden bij het RDW. Drie weken later is de hele Guzzi elektrisch en mechanisch in orde gemaakt, het blok heeft iedere pakking nieuw en na een spuitbus zwarte lak ziet de motor er al zeer redelijk uit. Rob heeft nog wat proefrondjes gereden alvorens we naar de keuring gingen. De keuring verliep voorspoedig en het eerste obstakel was gepasseerd. Leuk, we hebben nu een goed rijdende 850 T5, maar ik kon er absoluut niet mee rijden en dit terwijl het mijn motor was.

Daarom moest de hele T5 uit elkaar, stuurkuip met vierkante koplamp, instrumenten paneel, zijdeksels, buddyzit, en achterspatbord. Wat over bleef, was voor ons bruikbaar. Eigenlijk was dit het complete frame, wielen, en voorspatbord. In de originele tank zaten inkepingen waarover de oude buddyzit viel. Indien onze plaatwerker de tank zo kon verbouwen dat de inkepingen niet meer zichtbaar waren, dan was deze misschien nog bruikbaar.

Eerst werden alle originele zadel-ophangpunten van het frame afgeslepen en vervolgens de kabelboom gemodificeerd. Tevens werd er een Dyna-electronische ontsteking geplaatst. Trouwens, het kale frame was niets te hoog voor mij. Maar zonder zadel rijdt het wel heel beroerd. Dus gingen we bij Teo op zoek naar een zeer laag zadel, zodat ik met beide benen op de grond zou blijven, als ik op deze grote Guuz ga rijden. Aangezien we maar een half plan hadden hoe mijn nieuwe motor moest worden, was de raad van TLM Willy welkom. Het Idee was geboren om de achterkant van een Magni Sfida te imiteren. Met een Sfida kontje en een ultra laag leren sport zadel moest toch makkelijk 5 cm beenlengte goedgemaakt kunnen worden. (Tegen alle vooroordelen in bleek dit zadel achteraf nog perfect te zitten ook. Zadelpijn heb ik nog niet gehad.) Als achterspatbord namen we er een van een T3 en het achterlicht moest van een V7 Sport worden. Zo werd het dan toch een mooi Italiaans kontje.

De originele tank zou door de plaatwerker bewerkt worden, maar moest de standaard lengte blijven omdat ik anders niet bij het stuur zou komen. Resultaat: het Sfida zadel + kontje pasten niet goed op de motor, ze zaten te ver naar voren, want een originele Sfida tank is langer dan mijn T5 tank. De oplossing was het zadel ca 5 cm te laten verlengen. Truc gelukt, zithoogte moest vervolgens toch nog iets omhoog, omdat ik anders met mâ€^TMn knieën tegen de cilinders aan kwam. Het eindresultaat was bijna perfect. Om van het plastik tellerpaneel af te zijn, werd een aluminium behuizing aangeschaft. Dat stond beter bij het semi sportieve uiterlijk wat deze Guzzi ging krijgen. Een grote ronde koplamp werd aan de vorkpoten bevestigd. Aangezien ik toch een klein beetje uit de wind wil rijden is er ook een heel klein streetfighter ruitje gemonteerd. Over het ruitje is Rob nog niet helemaal tevreden. Waarschijnlijk wordt het t.z.t. een klein top halfje, maar dat zien we nog wel.

Over de kleur was geen discussie mogelijk. Het werd mijn motor, dus moest hij geel worden. Onze spuiter Bert Pruim had al vaker perfect werk afgeleverd dus daarop kon ik vertrouwen. Vervolgens spuitwerk inclusief de te verbouwen tank brengen. Enige tijd later konden we de Fiat Sporting geel gespoten spullen ophalen. Zo gezegd zo gedaan, na enkele weken passen en meten kon ik weer rijden, dit keer op 'mooi geen Jap' maar op een mooie gele grote Guzzi.

Rob zijn doel was bereikt: een grote Moto Guzzi verbouwen zodat ik met mijn 1 meter 63 er toch mee weg kan. De verbouwing is mede door het budget redelijk eenvoudig gehouden, maar ons doel was dan ook alleen een motor te maken voor een kleine bereidster. Dit is wat mij betreft zeker gelukt.

Ik vind deze motor behalve functioneel laag ook bijzonder mooi ogen, oordeel zelf.

Karin Bartens.

Back to the newspage